Levensvragen bij de naderende dood

Home
Psalm 72 adventsmeditaties
Romeinen meditaties/Romeine meditaties
Waar zijn wij mee bezig?
Andacht JESUS CHRISTUS VOLLSTRECKT ALS DER KÄMPFER DAS GERICHT
Vakantiemijmeringen/Vakansiemymeringe 2024-2025
Preken
Catechismuspreken
Boeken
artikelen
Voorbereidingsbladen
Cursussen
Moet me van het hart
Bijbelstudies coronavirus youtube
Tom de Wal
De waarde van het Oude Testament
Ouers: Herders van hul kinders
Ezechiël verklaring
Niet goed onderhouden Schriftleer?
bijzondere meditaties
Twee opmerkelijke uitspraken
Wanneer drinkt Christus de wijn nieuw met ons?
Het einde van de hel?
Nieuwe kleren - opstanding -theologie
Psalmen Meditasies - meditaties
De weg van de vrede
JEZUS IN ONZE PLAATS GEHOORZAAM MAAR NIET IN ONZE PLAATS DE DRAGER VAN DE STRAF?
Twee wegen - twee bestemmingen
MYMERINGE
De weg: Christus en de duivel
De waarheid: Christus en de duivel
Het leven: Christus en de duivel
Kinderdoop
Meditasies Josua
Galaten Gemeentebijbelstudie
Meditaties/Meditasies rondom Pasen 2026
Christus volgen en politiek geweld
Levensvragen bij de naderende dood
0 Winkelwagen

LEVENSVRAGEN BIJ DE NADERENDE DOOD (I)

Naar aanleiding van 4 gedichten van Jacqueline van de Waals

Aanleiding

Dingen opruimen in het huis van mijn pas overleden vader. Je vindt allerlei spullen die je kent, maar ook die je niet kent. Bij dat laatste was o.a. het dichtbundeltje ‘Laatste verzen’ van Jacqueline van de Waals. Velen kennen haar van het gezang: ‘Wat de toekomst brenge moge’.

In dit bundeltje staan de laatste gedachten die ze voor haar sterven schreef. Ze schreef ze in het jaar dat ze is gestorven. Dat was 1922. De gedichten die ze toen schreef, maken indruk doordat we zien hoe eerlijk ze is, als ze de dood al dichterbij voelt komen. Dan zie je hoe de levensvragen er bij haar zijn, juist in haar relatie met God. De God van haar leven. Christus, die ze als haar Verlosser kent.

Ik geef nu aandacht aan de vier gedichten die de naam Doods nadering dragen.

Doods nadering 1

Is dit, o Heer, dit oppervlakkigheid,

Dat ik mijn uren en mijn dagen

Zo onbezorgd en zonder veel vragen

Zo ongeveer als vroeger slijt?

Alleen wat machtelozer en wat zwakker

En zonder levenstaak en levensstrijd –

Des morgens word ik zonder plichten wakker

En hul mij aanstonds in mijn eenzaamheid.

Dan komen vrienden die mij wat verwennen

En meren aan mijn oever hunne boot,

Wij spreken van het leven, dat wij kennen

Met luider stemme en zachter van de dood.

Dan gaan zij heen en eenzaam blijf ik achter ….

Ik weet niet, is dit oppervlakkigheid,

Dat niet mijn stem nog stiller werd en zachter

En sprak van U en Uwe heerlijkheid?

De dichteres weet dat voor haar de dood dichtbij is. Haar lichaam wordt zwakker en zwakker. Het einde van het leven op aarde nadert. Toch is ze er nog echt bij. Haar verstand werkt nog goed. Juist daarom komen er bij haar vragen.

Juist als kind van God stelt ze haar vragen. Ze kent Christus als haar Heer en Heiland. Ze kent de HEERE als de Schepper van alle dingen. Juist daarom vraagt ze zich af of ze niet oppervlakkig leeft. Zou ze niet veel meer bezig moeten zijn met de dood en wat er dan gaat gebeuren? De dagen verlopen vaak nog zo gewoon. Zoals vroeger. Zwak, maar toch komen vrienden haar opzoeken. De vrienden gaan weer en alles lijkt nog zo gewoon. Moet ze niet meer onder de indruk zijn van de naderende dood? Moet ze juist nu niet meer spreken over God die haar Heer is?

Dit soort vragen kunnen er bij ons zijn als we weten dat de dood dichtbij is en het leven toch voor een groot deel gewoon verder lijkt te gaan.

Moeten we ons dan schuldig voelen als we nog met dat gewone meedoen? Moeten we twijfelen aan ons kind van God zijn als de dingen gewoon verdergaan? Als we zingen en spreken over de Drie-enige God, maar niet veel meer dan anders? Als je hierover nadenkt, is het goed om ook in herinnering te brengen wat Paulus in Filippenzen 1 schrijft: “Want het leven is voor mij Christus en het sterven is voor mij winst. Maar blijf ik leven in het vlees, dan betekent dit voor mij vruchtbaar werk; en wat ik verkiezen zal, weet ik niet. Want ik word door deze twee gedrongen: ik heb de begeerte om heen te gaan en bij Christus te zijn, want dat is verreweg het beste, maar in het vlees te blijven is noodzakelijker voor u.” vs 21-24

Leven met Christus als je Heer en God. Geestelijk leven is leven in Zijn dienst! Dan is ook het heel gewone leven, ook als de dood dichtbij komt, leven met Hem. Wanneer je je leven in dienst van de HEERE leeft en van Hem spreekt, is het niet nodig om als de dood dichtbij is anders te gaan leven. Wanneer we op Jacqueline van de Waals en haar gedichten letten, dan weten we dat ze met de HEERE leefde en in die gedichten ook van Hem sprak. Denk maar eens aan deze regels in “Wat de toekomst brenge moge”: Leer mij volgen zonder vragen; Vader, wat Gij doet is goed! Leer mij slechts het heden dragen met een rustig, kalme moed!”

Wanneer de dood dichtbij komt, kan het je onzeker maken. Het is goed om je de vraag te stellen of je met Christus als je Heer en Heiland leeft. Laten we dat doen.

Wie dat doet, die mag kalm zijn. Die mag gewoon leven in dienst van God. Dat is niet oppervlakkig. Dat is het leven dat God je geeft. Dan mag die kalme moed over ons komen. De kalmte die Christus voor ons in de ontmoeting met God verdiend heeft.